Stofnum embætti Umboðsmanns sjúklinga - umsögn Viljaspora

Stærsta baráttumál sjúklinga í dag og ég hef skrifað undir það.

kv.
Auðbjörg Reynisdóttir

Nauðsynlegt fyrir alla sjúklinga og heilbrigðisstarfsmenn

Í ljósi þeirrar þrautargöngu sem þolendur læknamistaka þurfa að takast á hendur til að leita réttar síns er stofnun þessa embættis löngu tímabær.

Tímabært að fá þetta embætti og nauðsynlegt sjúlingum að geta leitað réttar síns, ef mistök verða og slíkt.

Full þörf á þessu embætti!

It is a necessary institution for all patients.

Mál til komið að sjúklingar fái umboðsmann sem styður við bakið á þeim .

Fyrir fólkið.

Mér finnst þetta réttlætismál.

Umboðsmann Aldraðra með FRAMKVÆMDAVALD. - Ekki fleiri stimplastofnanir.

#12: -  

 Embætti umboðsmanns sjúklinga er ekki hugsað fyrir takmarkaðan aldurshóp, veikt fólk á öllum aldri þarf svo sannarlega hjálp við að sækja rétt sinn.   Ég var ekki nema 56 ára þegar ég lá ósjálfbjarga heima hjá mér með ranga sjúkdómsgreiningu og var neitað um alla þjónustu til að sinna mínum grunnþörfum.   

Ég er fórnarlamb! Fór í litla kviðsjáraðgerð á LSH kvennadeild, átti að koma heim 3 dögum síðar en...kom heim 5 vikum síðar 75% öryrki! Eftir tvö samfelld neyðar holskurðaðgerðir! Tveinn samfelld skurðlækna mistök! Fyrsta aðgerðinn umbeðinn framkvæmd í lok dags, viðgerðar aðgerðirnar báðar:Framkvæmd eftir langa og stranga vinnudaga. Látinn liggja á gjörgæslu í a.m.k átta klst með tvöfalda sýkingu í kviðarholi, áður en ég komst í síðari viðgerðar aðgerðinna!!
Er enn að slást við þau! Vil að þið vitið eina staðreynd: ÉG MUN ALDREI, ALDREI GEFAST UPP!! EKKI FYRR EN RÉTTLÆTIÐ, SANNLEIKURINN OG VERULEIKINN HEFUR SIGRAÐ!
Ég var 47 ára þegar þeir tóku af mér heilsuna! En að þeirra sögn: Þá hef ég verið svona heilsulaus síðan ég var 22 ára gömul!
Hvernig gat ég þá riðið, tamið og þjálfað sex til tólf hross á hverjum degi, unnið í fjórtán til fimmtán tíma vinnudaga?

Í dag get ég ekkert gert, EKKERT!

Eðlileg þróun og nauðsýnleg

Embætti Umboðsmanns sjúklinga tel ég afar dýrmætt gæfuspor fyrir íslensku þjóðina og varðar almannaheill! Málið er mér afar hugleikið, vegna alvarlegrar læknamistakasögu látins eiginmanns míns og meðferð þá í kerfinu er málið hlaut. Málið hans fór í gegn um Landlæknisembættið fyrst árið 1989, Siðanefnd lækna, Umboðsmanns Alþingis, Heilbrigðisráðherra, Ráðherranefnd um Heilbrigðismál, Jón Steinar Gunnlaugsson hrl. leiddi málið til lykta með samningi við ráðuneytið árið 1993, Fjárlög Alþingis árið 1993. Seinni hluti mistakamálsins 1993 fór í gegn um Landlæknisembættið, Tryggingastofnun, Sjúklingatryggingar og Ágreiningsnefnd, um Heilbrigðismál sem var til húsa hjá Sýslumannsembættinu í Reykjavík. Rétt fyrir andlát eiginmanns míns, sem lést 7. apríl 2003, óskaði ég eftir persónulegu viðtali við Landlækni og fór fram á það við hann, að fram færi réttarkrufning á líkama eiginmanns míns, eftir hans andlát og að ákveðnir hlutir málsins, yrðu þar skoðaðir og staðfestir. Landlæknir gaf mér sitt persónulega loforð um, að vera sjálfur viðstaddur réttarkrufninguna og að staðið yrði að rannsókninni að fullum heilindum. Frágangur og endanleg niðurstaða málsins varð mér afar þungbær. Ekki var staðið að krufningunni eins og lofað var. Skriflegri niðurstöðu frá réttarkrufningarsérfræðingnum, þurfti ég svo sjálf að ganga eftir, með bréfaskriftum milli landa og þurfti svo einnig að bíða lengi eftir svari. Þar fékk ég loksins staðfestingu á, hvernig var staðið að krufningunni og út frá hverju var gengið. Óskir mínar varðandi framkvæmd krufningarinnar voru ekki sendar skriflega frá Landlækni til réttarkrufningarsérfræðingsins, Landlæknir var ekki viðstaddur krufninguna sjálfur,og samkvæmt svarbréfi réttarkrufningarsérfræðingsins virðist, sem ekki hafi verið snert á því að skoða og staðfesta það mál, sem ég hafði sérstaklega óskað eftir við Landlækni að yrði staðfest. Ég tel að á meðan alvarleg læknamistakamál á íslandi fá slíka afgreiðslu, sé lítil von um að af þeim verði dreginn lærdómur öðrum sjúkum til heilla. Heitasta ósk látins eiginmanns míns var, að sannleikur málsins mætti verða til þess að auka þekkingu lækna landsins, svo forða mætti öðrum sjúkum frá þeim hryllingi, sem hann sjálfur og við fjölskyldan hans þurftum að fara í gegn öll þessi þungbæru ár. Ég skrifaði tvær blaðagreinar í Fréttabréf Öryrkjabandalagsins árin 1993 og 1994, að beiðni Helga Seljans, svargreinar þáverandi landlæknis birtust í sömu tölublöðum á þeim tíma. Einnig skráði ég dagbók og safnaði saman öllum læknaskýrslum og bréfum sem fengust afhent um málið.

Ég kvet alla til að skrifa undir.Það er allra hagur að stofna embætti Umboðsmanns sjúklinga.

Löngu tímabært

Oft er þörf en nú er nauðsyn.